تفکر موسوي به راهپيمايي 13 آبان ،تفکر واپس مانده اي است

حقیقت قرآنی

كسانی كه از عبادت پروردگارشان تكبر و استنكاف نمی‎ورزند و قلب‎هایشان خاشع است و هرگز ایمانشان متزلزل نمی‎شود و اعمال صالحه انجام می‎دهند، اینها مؤمنان خاص و اهل بصیرت بوده و از اهالی بهشت هستند.

این بار چاپ قرآن بر روی کفش

خیابان‌های شهرهای مختلف كشمیر روز شنبه 4 مهر ماه، نیز برای دومین روز پیاپی شاهد ادامه تظاهرات مسلمانان در اعتراض به اقدام یك كارخانه تولید كفش این كشور در اهانت به قرآن كریم بود.

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی KashmirObserver، برای دومین روز پیاپی صدها نفر از مسلمانان كشمیر خشم و انزجار خود را نسبت به اقدام مسئولان این كارخانه به خاطر چاپ آیات قرآن كریم بر روی كفش‌ها ابراز كردند.

روز جمعه نیز هزاران نفر از شهروندان مسلمان شهرهای "سپر" و "وارپورا" و مناطق اطراف این شهرها با راهپیمایی در خیابان‌ها شعارهایی در محكومیت اقدام این كارخانه و حمایت از مقدسات دین اسلام سر دادند كه 8 نفر از آنان به دلیل درگیری با پلیس این كشور مجروح شدند.

گزارش‌ها حاكی از آن است كه ادامه تظاهرات مسلمانان كشمیری در خیابان‌ها منجر به تعدیل رفتار پلیس این كشور در برخورد با تظاهركنندگان و به تلاش افتادن مسئولان این كشور برای رسیدگی به این اوضاع و برآوردن خواست مسلمانان شده است.

منبع : روزنامه اعتدال

الّذينَ يَستَمعونَ القَولَ و يَتّبعونَ أحسَنَه أولئكَ الذين هَدَيهُم الله و أولئكَ أولوا الالباب

كساني كه سخن را مي‌شنوند و از نيكوترين آن پيروي مي‌كنند، آنان كساني هستند كه خدا هدايتشان كرده و آنها خردمندانند (زمر 18)

 

صبح فردا
شب، هجوم آورده بود و پرده می‏درید. از دل زمین، خاکریز به خاکریز، سنگر به سنگر، وجب به وجب، شمع روییده بود. صبح فردا، صحرا پوشیده از شمع‏های سوخته و برافروخته بود.

چند کربلا گذرانده بودند؟ چقدر پیش رفته بودند تا به کربلای پنج رسیدند؟ فقط خدا می‏داند.

تکبیر، راه می‏گشود. تکبیر، سینه شب را پاره می‏کرد و رمز عملیات، بر فراز شانه‏هایی که بوی بوسه خمینی داشت، پرواز می‏کرد.

و حالا شمشیر یا گلوله، تیغ یا آتش و حتی خمپاره شَصت؛ کدام را قدرت از پای درآوردن شماست؟!

حالا حتی هیچ منوّری نمی‏تواند به شما دست پیدا کند.

ای اقمار نورانی، ای ستارگانی که چشم‏ها در مسیری که خون منورتان گشوده است، راه می‏پیمایند!

ما و جنگ
و آنچه در نهایت ماند، عزت بود و غیرتی که دیگر تمام جهان به آن آگاهی داشت.

آنان که قصد ماندن داشتند، حتی در خاطره تقویم‏ها هم نماندند و آنان که می‏رفتند تا هر چند به قیمت جانشان، هدف مقدسشان را زنده نگه دارند، هنوز کوچه به کوچه و شهر به شهر زنده‏اند. حالا این قطعه از زمین، بوی بهشت می‏دهد؛ از برکت پیراهن مردانی از همین حوالی که زمین را به میهمانی آسمان بردند و در نهایت، «ما مظلومیت خویش و ستم متجاوزان را در جنگ ثابت کردیم. ما در جنگ، ابهت دو ابرقدرت شرق و غرب را شکستیم. ما در جنگ، برای لحظه‏ای هم نادم و پشیمان از عملکرد خود نیستیم».